Rola ojca w wychowaniu

Mimo wielu przemian kulturowych, nadal w powszechnej świadomości nie docenia się roli mężczyzny w procesie wychowania. Rola ojca wciąż jeszcze bardzo często sprowadzana jest do żywiciela rodziny, który nie uczestniczy jednak czynnie w jej życiu. Nie jest to jednak prawidłowy model ani wzorzec.
Ojciec zajmuje w strukturze rodziny bardzo istotną pozycję. To on daje poczucie bezpieczeństwa i on uczy odpowiedzialności.

Miłość ojcowska jest inna niż miłość matczyna. Matki na ogół bardziej pobłażają swoim dzieciom, kochają je bezwarunkowo. Ojciec jest tym, który wymaga. Wymagania te pomagają dziecku pokonywać życiowe problemy, uczą je jak stawać się człowiekiem zaradnym, odpowiedzialnym za siebie i swoje czyny, dobrze radzącym sobie w życiu.

Dzieci, przed którymi nie stawia się wymagań, wychowywane w pełnej pobłażliwości, którym starano się oszczędzać wszelkich stresów, wcale nie radzą sobie lepiej w życiu. Jest odwrotnie, nastawione tylko na otrzymywanie, nie potrafią walczyć o siebie i swoje potrzeby.

Równie ważną rolą ojca jest także zapewnienie dziecku poczucia bezpieczeństwa. Udowodniono, że dzieci mające dobry i stały kontakt z ojcem uczestniczącym czynnie w procesie wychowawczym, są mniej bojaźliwe i bardziej pewne siebie.

Ojciec jest też wzorem. Chłopiec uczy się na jego przykładzie, jak stać się mężczyzną, przejmuje pewne wzorce i schematy, dziewczynka zaś kształtuje swoje poglądy na to jakiego mężczyzny będzie w przyszłości szukała i w jaką rolę wejdzie jako jego partnerka.